Wycena zobowiązań finansowych

Zobowiązania finansowe to w ekonomii zobowiązania do wydania aktywów finansowych lub wymiany instrumentu finansowego z inną jednostką – warunki tych transakcji są niekorzystne. Wycenę zobowiązań finansowych można przeprowadzić w oparciu o skorygowaną cenę nabycia, wartość rynkową lub inną określoną wartość godziwą.

 

Skorygowana cena nabycia

Jest to najczęstszy sposób wyceny zobowiązań finansowych. Wyjątkiem jest sytuacja, kiedy jednostka nie przeznacza ich do obrotu lub nie są one instrumentami pochodnymi o charakterze zobowiązań.

Skorygowana cena nabycia to cena nabycia, w jakiej składnik zobowiązań finansowych został po raz pierwszy wprowadzony do ksiąg rachunkowych – stanowi zatem wartość początkową zobowiązania finansowego. Zostaje odpowiednio pomniejszona o spłaty wartości nominalnej oraz skorygowana o skumulowaną kwotę zdyskontowanej różnicy między wartością początkową i wartością w terminie wymagalności, wyliczoną za pomocą efektywnej stopy procentowej, a następnie pomniejszoną o odpisy aktualizujące.

Wycena skorygowanej ceny nabycia odbywa się przy pomocy efektywnej stopy procentowej. Jej wyliczenie uwzględnia opłaty poniesione lub otrzymywane przez strony kontraktu. Wysokość zależna jest od faktycznej stopy zwrotu wynikającej z umowy, przepływów pieniężnych, jak również zmiany wartości pieniądza w czasie. Wartość zmienia się wraz liczbą wpłat, wysokością wpłat czy z poziomem inflacji.

 

Zobowiązania przeznaczone do obrotu

W wycenie tego typu zobowiązań najważniejsza jest kategoria ceny rynkowej lub wartości godziwej.

Wartością godziwą określa się kwotę, która w warunkach transakcji rynkowej uregulowałaby zobowiązanie. Nie obejmuje jednak przypadków, kiedy transakcja jest płatna w formie akcji, dotyczy leasingu lub wycena jest podobna do wartości godziwej, lecz nie jest w ścisłym znaczeniu wartością godziwą.

Wyceny wartości godziwej dokonuje się przy założeniu, że zobowiązanie finansowe jednostki zostanie przeniesione na uczestnika rynku w dniu wyceny. Aby jej dokonać, stosuje się najczęściej jedną z trzech technik. Pierwszą jest metoda rynkowa mająca zastosowanie głównie w przypadku wyceny niektórych rodzajów instrumentów finansowych. Opiera się na macierzowej kalkulacji cen. Drugim rozwiązaniem jest metoda oparta na cenie nabycia – opiera się na wymaganej aktualnie kwocie, która pozwoli na odtworzenie wydajności danego składnika aktywów. I trzecia technika, czyli metoda przychodów. Polega na przeliczaniu przyszłych kwot na bieżącą, zdyskontowaną kwotę. Jej zastosowanie odzwierciedla aktualne oczekiwania rynku, co do przyszłych kwot.

Powiązane artykuły

O nas

Na naszej stronie znajdziesz ciekawostki m.in o rachunkowości budżetowej i amortyzacji. Zapraszamy do czytania

Partner
Szkolenia rachunkowość i księgowość
Zaprzyjaźniona firma

notariusz

Polecamy

prawo gospodarcze

Szkolenia medyczne

szkolenia medyczne