Niezamortyzowana wartość inwestycji a koszty uzyskania przychodu

Często zdarza się, że przedsiębiorstwo, w trakcie swojej działalności korzysta z obcych środków trwałych – nienależących do ich majątku. Korzystanie z nich odbywa się najczęściej na podstawie umów najmu, dzierżawy lub leasingu i dotyczy lokali, budynków, wyposażenia, narzędzi i maszyn. Ich dostosowanie do prowadzonej działalności, remont lub naprawa umożliwia dokonanie odpisów amortyzacyjnych od inwestycji w obcych środkach trwałych. Powstaje jednak pytanie co zrobić z niezamortyzowaną częścią inwestycji w przypadku z rezygnacja z danego środka trwałego.

 

Inwestycja w obcy środek trwały

Pomimo iż pojęcie to pojawia się w ustawie o podatku dochodowym, nie zostaje rozwinięte i zdefiniowane. Bez wątpienia koszty poniesione na rzecz cudzej własności podlegają amortyzacji. Najczęstsze wydatki przeznaczone na obce środki pochodzące z dzierżawy, leasignu czy wynajmu to środki przeznaczone na modernizacje. Obce środki trwałe uznaje się za ulepszone, gdy inwestycja w danym roku podatkowym wynosi ponad 3.500 zł. Równocześnie powoduje to wzrost wartości danej rzeczy.

 

Wartość niezarmotyzowana i koszty uzyskania przychodu

Wraz z zaprzestaniem korzystania z opisanej wyżej inwestycji i przed zakończeniem jej amortyzacji, przedsiębiorca traci prawo do rozliczania w kosztach podatkowych odpisów amortyzacyjnych od dokonanych nakładów.

Według zapisów ustawy, jeśli zmienia się rodzaj prowadzonej działalności, to niezamortyzowane środki przepadają. Jednak kosztem podatkowym nadal pozostanie każda strata, która powstaje w wyniku likwidacji składników majątku firmy, jeśli nie zaistnieje wyżej wymieniony warunek.

Nie jest to jednak tak jednoznaczny przepis jak mogłoby się wydawać, organy podatkowe skłaniają się ku nieco innej i mniej korzystnej interpretacji, o czym warto wiedzieć. Kluczowe jest tu pojęcie likwidacji, które rozumiane bardzo dosłownie, ogranicza ilość przedsiębiorców, którzy mogliby dokonać zapisania niezamortyzowanej należności jako kosztu. Jeśli byłoby rozumiane jako zniszczenie, uszkodzenie lub demontaż, to wyklucza najbardziej powszechne zaprzestanie użytkowania danego środka trwałego dla celów prowadzonej działalności. Uzyskanie rekompensaty z racji poniesionych na modernizację kosztów możliwe byłoby jedynie na zasadach dobrowolnej umowy pomiędzy stronami. Brak takiego rozliczenia po zakończeniu umowy nie miałby jednak wpływu na możliwość zaliczenia niezamortyzowanej części inwestycji do kosztów uzyskania przychodów.

Orzeczenia sądowe w tego rodzaju sprawach, mimo iż nie stanowią obowiązującej wykładni prawa, mogą stać się podstawą do dochodzenia swoich praw czy ewentualnych odwołań od decyzji organów podatkowych. Taką podstawą może być na przykład orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2013 r. (sygn. akt II FSK 2225/11). W tego rodzaju orzeczeniach powtarza się wniosek, że konieczna jest szersza interpretacji pojęcia „likwidacji środka trwałego”. W jego zakres powinny też wchodzić sytuacje faktyczne, w których dochodzi do wycofania środka z ewidencji – mogłaby to być na przykład sprzedaży, zużycie techniczne lub inne zadysponowanie. Dla sądów miało również znaczenie kierowanie się racjonalnymi przesłankami stanowiącymi element strategii gospodarczej, które spowodowały rezygnację z danego środka trwałego.

Powiązane artykuły

O nas

Na naszej stronie znajdziesz ciekawostki m.in o rachunkowości budżetowej i amortyzacji. Zapraszamy do czytania

Partner
Szkolenia rachunkowość i księgowość
Zaprzyjaźniona firma

notariusz

Polecamy

prawo gospodarcze

Szkolenia medyczne

szkolenia medyczne

szkolenia BHP dal firm oraz kursy SEP