Indywidualna stawka amortyzacji środków trwałych

Przedsiębiorca ma możliwość stosowania podwyższonej, indywidualnej stawki amortyzacyjnej środków trwałych – warunkiem jest w tym przypadku zakup używanego środka trwałego, który przez byłego właściciela był wykorzystywany przez co najmniej sześć miesięcy. Sam właściciel firmy ustala stawkę amortyzacji, musi mieć jednak na uwadze określone przepisami limity. Warto również pamiętać o tym, że podwyższenie stawki wpływa na przyspieszenie amortyzacji i szybsze włączenie odpisów do kosztów.

 

Używany środek trwały

Środki trwałe używane definiuje się jako te, które przed nabyciem przez przedsiębiorstwo były wcześniej wykorzystywane przez okres co najmniej sześciu miesięcy – dotyczy to środków zaliczonych do grup 3-6 i 8 Klasyfikacji środków trwałych oraz środków transportu. Nieco inny jest okres wcześniejszego użytkowania budynków, bo wynosi aż 60 miesięcy czyli 5 lat. Za każdym razem ciężar udowodnienia wcześniejszego wykorzystywania środka trwałego spoczywa na podatniku. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w żaden sposób nie regulują sposobu udokumentowania i potwierdzenia tego faktu.

 

Stawki amortyzacji

Podczas indywidualnego ustalania kwoty amortyzacji przedsiębiorca ma co prawda dużą dowolność, ale należy pamiętać, że jest też ograniczony przepisami. Używany wcześniej środek trwały podlega amortyzacji przyspieszonej, jednak okres ten nie może być krótszy niż w niżej przedstawionych przypadkach:

 

- środki trwałe zaliczone do grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji – amortyzacja przez okres:

  • 24 miesiące (2 lata) - jeśli wartość początkowa nie przekracza 25 000 zł,

  • 36 miesięcy (3 lata) - jeśli ich wartość początkowa mieści się w granicach od 25 000 zł do 50 000 zł,

  • 60 miesięcy (5 lat) - przy wartości początkowej większej niż 50 000 zł;

 

- środki transportu - 30 miesięcy (2,5 roku);

 

- budynki, lokale i budowle - 10 lat. Istnieją jednak wyjątki od tej reguły dotyczące między innymi budynków handlowo-usługowych trwale związanych z gruntem, kiosków czy budynków zastępczych;

 

- budynki, lokale niemieszkalne, dla których stawka amortyzacyjna z wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5% - 40 lat pomniejszone o okres pomiędzy ich oddaniem do używania a wprowadzeniem do ewidencji środków trwałych podatnika. Okres amortyzacji nie może być jednak krótszy niż 10 lat.

 

Świadomy wybór sposobu i czasu amortyzacji jest szczególnie ważny, bo nie podlega ona późniejszym zmianom.

Zasady amortyzacji przy ustalonej indywidualnie stawce są takie same jak w przypadku zwykłych odpisów amortyzacyjnych. Dokonuje się ich od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji. Odpisy amortyzacyjne wykonuje się do momentu zrównania sumy odpisów amortyzacyjnych z wartością początkową środka trwałego lub momentu, w którym postawiono te środki w stan likwidacji, zbyto je lub stwierdzono niedobór. Na sumę odpisów amortyzacyjnych składają się także odpisy, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powiązane artykuły

O nas

Na naszej stronie znajdziesz ciekawostki m.in o rachunkowości budżetowej i amortyzacji. Zapraszamy do czytania

Partner
Szkolenia rachunkowość i księgowość
Zaprzyjaźniona firma

notariusz

Polecamy

prawo gospodarcze

Szkolenia medyczne

szkolenia medyczne